Dziecko Króla nie musi zasługiwać na miejsce w domu Ojca. W Chrystusie jest przyjęte i uczy się żyć jak Jego dziecko. A jednak wielu wierzących wciąż myśli jak niewolnik: ukrywa błędy, liczy zasługi, porównuje się z innymi i boi się, że zawiedzie i straci miejsce. Ta nauka pokazuje drogę od lęku do zaufania, czyli jak myśleć jak dziecko Króla, a nie jak niewolnik.
„Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, żeby znów żyć w lęku. Otrzymaliście Ducha przyjęcia za synów, w którym wołamy: «Abba, Ojcze!»” – List do Rzymian 8,15.
Oglądaj na YouTube
Słuchaj Podcast
Główna myśl: dziecko Króla ma miejsce w domu Ojca
Nasz status przed Bogiem zmienia się w jednej chwili, ale sposób myślenia zmienia się stopniowo. Kto przyjął Jezusa, nie jest już niewolnikiem, ale synem i córką. Mimo to głowa często pozostaje w starym domu. Niewolnik pyta: „Ile muszę zrobić, żeby mnie nie wyrzucili?”. Dziecko Króla pyta: „Co robi mój Ojciec i jak mogę być przy Nim?”.
Droga tego nauczania wiedzie przez siedem kroków. Najpierw zobaczymy, dlaczego uciekamy od Boga. Potem rozpoznamy, że myślimy jak niewolnicy. Ewangelię zobaczymy w przypowieści, w której Ojciec wybiega naprzeciw synowi, a potem w historii króla, który sadza kalekę przy swoim stole. Następnie oprzemy się na fundamencie tego, co Bóg zrobił w Jezusie, zobaczymy, jak żyje dziecko Króla w poniedziałek rano, i na końcu wybierzemy konkretną odpowiedź.
Jeśli temat tożsamości jest dla ciebie nowy, zajrzyj najpierw do nauczania „Tożsamość w Chrystusie naszym życiem”.
Dlaczego uciekamy od Boga?
Wyobraź sobie dziecko, które wraca ze szkoły z jedynką. W jednym domu boi się powiedzieć prawdę, więc kombinuje, ukrywa i kłamie. W drugim wie, że rozmowa będzie trudna, ale rodzice pomogą to naprawić. Ta sama jedynka, a zupełnie inny powrót do domu. Różnica nie leży w ocenie, ale w tym, jak dziecko myśli o rodzicach.
To nie jest nowy problem. Pierwszy człowiek zrobił dokładnie to samo.
Wtedy Pan Bóg zawołał Adama i zapytał go: „Gdzie jesteś?”. On odpowiedział: „Usłyszałem Twój głos w ogrodzie i przestraszyłem się, bo jestem nagi. Dlatego się ukryłem”.
— Rdz 3,9–10
Pierwszą reakcją po grzechu był lęk i ukrycie. Zwróć uwagę na pierwsze pytanie Boga. Nie brzmi ono „co zrobiłeś?”, tylko „Gdzie jesteś?”. Bóg szuka człowieka (więcej o tym w nauczaniu „Bóg, który szuka człowieka”).
Jezus mówi o tym samym w rozmowie z Nikodemem.
Bóg nie posłał bowiem swojego Syna na świat, aby świat potępił, ale aby świat został przez Niego zbawiony. (…) A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, ale ludzie bardziej pokochali ciemność niż światło, bo ich uczynki były złe. Każdy, kto czyni zło, nienawidzi światła i nie przychodzi do światła, aby jego uczynki nie wyszły na jaw. Kto zaś postępuje zgodnie z prawdą, przychodzi do światła.
— J 3,17.19–21
Bóg kocha i posyła Syna nie po to, żeby potępić, ale żeby zbawić. A jednak ludzie nie przychodzą. Nie dlatego, że Bóg ich odpycha, tylko dlatego, że boją się, że wyjdzie na jaw to, co zrobili. Problem nie leży w sercu Boga, ale w naszym lęku przed światłem. Droga wyjścia jest prosta, choć nie łatwa: przyjść do światła, czyli powiedzieć prawdę.
Kiedy zawiodę Boga, co robię najpierw? Chowam się jak Adam? Próbuję się najpierw poprawić, żeby „zasłużyć”? Czy przychodzę od razu i mówię prawdę?
Zapamiętaj: Bóg pyta „Gdzie jesteś?”, bo cię szuka, a nie dlatego, że chce cię potępić. To my uciekamy, bo się boimy. Ale nawet gdy już przyjdziemy do Boga, w głowie często zostaje stary sposób myślenia. Wyszliśmy z niewoli, ale dalej czasem myślimy jak niewolnicy.
Dwa sposoby myślenia: niewolnik i dziecko Króla
Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swojego Syna (…), abyśmy otrzymali przybrane synostwo. A ponieważ jesteście synami, Bóg posłał do waszych serc Ducha swojego Syna, który woła: „Abba, Ojcze!”. Dlatego już nie jesteś niewolnikiem, ale synem. A jeśli synem, to także dziedzicem Bożym przez Chrystusa.
— Ga 4,4–7
Bóg zmienia nasz status w jednej chwili: z niewolnika na syna i córkę. Nasze myślenie zmienia się stopniowo, przez odnawianie umysłu (Rz 12,2). Nowa pozycja jest darem. Nowego myślenia uczymy się krok po kroku.
Oto jak wyglądają te dwie mentalności:
| Mentalność niewolnika (ubóstwa) | Mentalność dziecka Króla |
|---|---|
| Muszę zasłużyć | Jestem przyjęty, więc się uczę |
| Zawsze jest za mało | Ojciec ma dość dla wszystkich |
| Cudzy sukces mi zagraża | Cieszę się z sukcesu brata |
| Każda uwaga to wyrok na mnie | Każda uwaga to pomoc w rozwoju |
| Potrzebuję ciągle czyjejś aprobaty | Już wiem, kim jestem dla Ojca |
| Nie umiem odpocząć ani przyjąć prezentu | Odpoczywam i przyjmuję bez „wyrównywania rachunku” |
| Chowam błędy | Przyznaję się i naprawiam |
| Czekam, aż ktoś za mnie zdecyduje | Biorę odpowiedzialność i działam z Bogiem |
Ważne zastrzeżenie: „mentalność ubóstwa” to nie to samo co mało pieniędzy. Bieda nie dowodzi braku wiary, a bogactwo nie dowodzi dojrzałości. Można mieć dużo i myśleć jak niewolnik albo mieć mało i żyć jak dziecko Króla. Chodzi o to, na kim się opieram, a nie o stan konta.
Izrael: wyszli z Egiptu, ale Egipt nie wyszedł z nich
Izrael przez około czterysta lat był w niewoli w Egipcie. Bóg posłał Mojżesza, który wychował się na dworze faraona i wiedział, co to godność. Po dziesięciu plagach Bóg w jedną noc wyprowadził lud z Egiptu i przeprowadził go przez Morze Czerwone (Wj 1–14). Minął zaledwie miesiąc wolności, gdy na pustyni zabrakło jedzenia.
Obyśmy byli umarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdy siedzieliśmy przy garnkach mięsa i jedliśmy chleba do syta! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby całe to zgromadzenie zamorzyć głodem.
— Wj 16,3
Wolność jest trudna, a niewola wydaje się czasem „bezpieczniejsza”. Izraelici pamiętali garnki mięsa, a zapomnieli o batach. Bóg mimo to daje im mannę każdego dnia (Wj 16,4). Ojciec karmi nawet szemrzące dzieci.
Lud dochodzi do granicy Ziemi Obiecanej. Mojżesz wysyła dwunastu zwiadowców, żeby przez czterdzieści dni rozpoznali kraj. Wracają z gronem winogron tak dużym, że niosą je we dwóch na drągu. Wszyscy widzieli ten sam kraj i te same owoce, ale dziesięciu zobaczyło olbrzymów, a tylko dwóch, Jozue i Kaleb, zobaczyło Boga (Lb 14,6–9).
Widzieliśmy tam olbrzymów, synów Anaka z rodu olbrzymów. W naszych własnych oczach byliśmy jak szarańcza i tacy też byliśmy w ich oczach.
— Lb 13,33
Zwróć uwagę na kolejność: najpierw „w naszych własnych oczach”, dopiero potem w oczach innych. Jak widzę siebie, tak się zachowuję i tak zaczynają mnie widzieć inni. Lud odpowiedział płaczem: „Czy nie lepiej wrócić do Egiptu?” (Lb 14,3). Skutkiem było czterdzieści lat na pustyni. Do kraju weszli tylko Jozue i Kaleb oraz nowe pokolenie (Lb 14,30–31).
Podobnie bywa dziś. Ktoś dostaje propozycję służby albo nowej pracy i od razu myśli: „To nie dla mnie”. Czasem to pokora. Ale często to szarańcza w głowie. Pokora mówi: „Sam nie dam rady”. Szarańcza mówi: „Bóg nie może mnie użyć”.
Droga uczenia się zaufania ma trzy etapy. To obraz drogi, a nie ranking ludzi:
| Etap | Jak się wtedy myśli |
|---|---|
| 1. Egipt | „Nigdy nie mam dość”. Ucisk i przyzwyczajenie. Żyję tak, jak każe świat. „Nic się nie zmieni”. |
| 2. Pustynia | „Ledwo wystarcza”. Od manny do manny. Zależę od lidera, a przepisy są ważniejsze niż relacja. |
| 3. Kanaan | „Obfitość”. Biorę odpowiedzialność, odkrywam powołanie i działam razem z Bogiem. |
Zapamiętaj: Bóg wyprowadza nas z niewoli w jeden dzień, ale potem uczy nas myśleć „jak wolni ludzie” przez całe życie. Izrael był ludem Boga, a myślał jak niewolnik. Jezus opowiedział historię, w której obie te postawy mieszkają pod jednym dachem: w jednej rodzinie, u jednego ojca, w dwóch synach.
Ojciec i dwaj synowie
Jezus opowiedział tę przypowieść, gdy zbliżali się do Niego celnicy i grzesznicy, a faryzeusze szemrali: „Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi” (Łk 15,1–3). W Łukaszu 15 są trzy historie o zgubie: zgubiona owca, zgubiona moneta i zagubiony syn. Za każdym razem kończy się tak samo, radością z jednego, który wraca. Jezusa słuchały dwie grupy: grzesznicy, których przypomina młodszy syn, i religijni, których przypomina starszy.
Młodszy syn odchodzi… i wraca
Młodszy syn chce majątku ojca, ale bez ojca. Szuka wolności, a kończy jako sługa obcego człowieka, niewolnik grzechu. Dla Żyda pasienie świń to dno. Jezus nie udaje, że grzech jest niewinny. Grzech ma swoje skutki. Ale wtedy syn się opamiętuje.
Wstanę i pójdę do mojego ojca. Powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i wobec ciebie. Nie jestem już godny nazywać się twoim synem. Przyjmij mnie jak jednego ze swoich najemnych pracowników.
— Łk 15,18–19
„Opamiętał się” oznacza, że mówi prawdę o sobie i nikogo nie obwinia. To początek nawrócenia, czyli wyjście na światło z J 3,21. Ale zwróć uwagę: wraca do Ojca z planem bycia niewolnikiem. Myśli: „Odpracuję”.
Gdy był jeszcze daleko, ojciec go zobaczył i ogarnęło go współczucie. Pobiegł, rzucił mu się na szyję i pocałował go. (…) Ojciec zaś powiedział do swoich sług: „Przynieście najlepszą szatę i ubierzcie go. Włóżcie mu pierścień na rękę i sandały na nogi. Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie je. Jedzmy i świętujmy! Ten mój syn był bowiem umarły, a znów żyje; zaginął, a został odnaleziony”.
— Łk 15,20.22–24
Ojciec wzruszył się, pobiegł, objął i pocałował, zanim syn powiedział choć słowo. Syn zaczyna swoją mowę, ale jej nie kończy. Zdania o najemniku w wersecie 21 już nie ma, bo Ojciec mu przerywa. Szata, pierścień, sandały i uczta to atrybuty syna, a nie pracownika. Ojciec mówi: „Ten mój syn”.
Porównaj dwie modlitwy. Modlitwa niewolnika: „Panie, przez tydzień będę lepszy, a potem przyjdę do Ciebie”. Modlitwa dziecka Króla: „Ojcze, zrobiłem źle. Potrzebuję Twojej łaski i chcę to naprawić”. Przychodzimy do Boga po przebaczenie i siłę do zmiany, a nie z dowodem, że już się zmieniliśmy.
Starszy syn był blisko domu, a jednak czuł się obco
Jezus mówił jednak także do faryzeuszy. Starszy syn pracuje, słucha, jest na miejscu. To dobre rzeczy. Ale gdy młodszy brat wraca, z jego wnętrza wychodzi niewolnik.
Tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego polecenia, a nigdy nie dałeś mi nawet koźlęcia, żebym mógł świętować z przyjaciółmi. Kiedy jednak wrócił ten twój syn, który roztrwonił twój majątek z prostytutkami, zabiłeś dla niego utuczone cielę.
— Łk 15,29–30
On liczy lata, porównuje się i czuje się pominięty. Mówi o bracie „ten twój syn”, a Ojciec go poprawia: „ten twój brat”. Starszy syn miał wszystko, ale myślał, że nie dostał nawet koźlęcia. To jest mentalność ubóstwa w domu Ojca, czyli przekonanie, że nie zasługujesz.
Dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, jest twoje. Trzeba było świętować i cieszyć się, bo ten twój brat był umarły, a znów żyje; zaginął, a został odnaleziony.
— Łk 15,31–32
Ojciec wychodzi także do starszego syna. Jezus nie mówi, czy starszy wszedł do środka. To pytanie zostaje dla nas. Czasem coś dostaje ktoś w kościele (pomoc, nową służbę), a we mnie odzywa się: „A mnie nikt nie zauważył”. Tymczasem dobro, które spotyka mojego „brata”, nie zabiera mi miejsca w domu Ojca.
Zapamiętaj: obaj synowie tak naprawdę byli daleko, jeden w obcym kraju, drugi we własnym domu. Ojciec wyszedł do obu. Ta przypowieść ma swój odpowiednik w prawdziwej historii ze Starego Testamentu, która pokazuje, jak wygląda łaska, gdy ktoś sam o sobie myśli najgorzej.
Mefiboszet: z Lo-Debar do stołu Króla
Saul był pierwszym królem Izraela. Jego syn Jonatan był najbliższym przyjacielem Dawida i zawarli przymierze (1 Sm 20,14–17). Saul i Jonatan zginęli w bitwie. W tamtych czasach nowy król często wybijał rodzinę poprzedniego, żeby nie ubiegał się o tron.
Jonatan, syn Saula, miał syna, który był kaleki na nogi. Miał pięć lat, gdy z Jezreel nadeszła wiadomość o śmierci Saula i Jonatana. Jego piastunka wzięła go i uciekła, a gdy w pośpiechu uciekała, chłopiec upadł i okulał. Miał na imię Mefiboszet.
— 2 Sm 4,4
Mefiboszet był kaleki nie z własnej winy. Ukrywał się, bo bał się nowego króla. Mieszkał w Lo-Debar, co znaczy mniej więcej „bez pastwiska”, „miejsce, gdzie nic nie ma”. Mijają lata i Dawid jest już królem. Pyta: „Czy pozostał jeszcze ktoś z domu Saula? Chcę okazać mu łaskę ze względu na Jonatana” (2 Sm 9,1).
To król szuka Mefiboszeta, a nie Mefiboszet króla. Dokładnie jak ojciec, który wybiega. A kiedy Mefiboszet staje przed Dawidem i pada na twarz, słyszy:
Nie bój się, bo na pewno okażę ci łaskę ze względu na twojego ojca Jonatana. Zwrócę ci całą ziemię twojego dziadka Saula, a ty zawsze będziesz jadał chleb przy moim stole.
— 2 Sm 9,7
Pierwsze słowa króla brzmią: „Nie bój się”. Łaska zaczyna się tam, gdzie kończy się lęk. Mefiboszet odpowiada: „Kim jest twój sługa, że zwróciłeś uwagę na zdechłego psa, jakim ja jestem?” (w. 8). Jego status się zmienił, ale obraz siebie jeszcze nie. To ten sam problem co „szarańcza” i „najemnik”.
Mefiboszet dostał miejsce nie dzięki swoim nogom, tylko dzięki przymierzu Dawida z Jonatanem. Pismo mówi, że jadał przy stole Dawida „jak jeden z synów królewskich” (w. 11). Nogi dalej kulawe, ale schowane pod stołem króla.
Podobnie jest z nami. Nie siedzimy przy stole Króla dzięki sobie, tylko dzięki przymierzu w Jezusie. Król patrzy na przymierze, a nie na nasze nogi. Na czym jednak opieramy pewność, że jesteśmy dziećmi Boga? Nie na uczuciach i nie na wynikach, ale na Słowie.
Fundament: kim jestem jako dziecko Króla
Tym jednak, którzy Go przyjęli i wierzą w Jego imię, dał prawo stać się dziećmi Boga. Narodzili się oni nie z krwi, nie z woli ciała ani z woli mężczyzny, lecz z Boga.
— J 1,12–13
Dzieckiem Boga nie zostaje się przez powtarzanie pozytywnych zdań o sobie. Podstawą jest przyjęcie Jezusa i wiara w Niego. To dar, nie nagroda. Jeśli jeszcze nie powierzyłeś Jezusowi życia, to zaproszenie jest dla ciebie, dzisiaj. Nie musisz najpierw być lepszy.
Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, żeby znów żyć w lęku. Otrzymaliście Ducha przyjęcia za synów, w którym wołamy: „Abba, Ojcze!”. Sam Duch świadczy razem z naszym duchem, że jesteśmy dziećmi Boga. A jeśli dziećmi, to także dziedzicami: dziedzicami Boga i współdziedzicami Chrystusa, jeśli razem z Nim cierpimy.
— Rz 8,15–17
Duch niewoli prowadzi do lęku, a Duch synostwa do wołania „Ojcze”. „Abba” to aramejskie słowo, którym dziecko zwracało się do ojca: bliskie i pełne szacunku. Sam Duch Święty potwierdza w nas, że jesteśmy dziećmi Boga. Dziedzictwo nie znaczy życia bez cierpienia. Znaczy, że w cierpieniu nie jestem sierotą.
Wy natomiast jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście ogłaszali cnoty Tego, który was powołał z ciemności do swojego cudownego światła.
— 1 P 2,9
„Z ciemności do światła” to dokładnie droga z Ewangelii Jana 3. Królewskie kapłaństwo oznacza godność i odpowiedzialność, a nie tytuł do wywyższania się. Króla poznaje się po tym, że służy i błogosławi, a nie po tym, że żąda.
Zapamiętaj: moja tożsamość nie opiera się na moich uczuciach czy wynikach, tylko na tym, co Bóg zrobił w Jezusie.
Jak żyje dziecko Króla na co dzień
Fundament już mamy. Teraz najważniejsze pytanie: jak to wygląda w poniedziałek rano, w domu, w pracy i w kościele? Nasze reakcje pokazują, kim się czujemy. Oto cztery typowe sytuacje:
| Sytuacja | Reakcja niewolnika | Reakcja dziecka Króla |
|---|---|---|
| Ktoś mnie poprawia | Bronię się, wyliczam zasługi, obrażam się | „Co dokładnie pominąłem?” Uwaga dotyczy zachowania, a nie mojej wartości |
| Komuś idzie lepiej | Umniejszam go, zazdroszczę w ciszy | Mówię Ojcu o swoim pragnieniu i gratuluję bratu |
| Trzeba przeprosić | „Przepraszam, ale ty też…” | Przepraszam bez „ale” i przebaczam, bo mnie przebaczono |
| Czas na odpoczynek | „Jak przestanę działać, przestanę być potrzebny” | Robię swoje i spokojnie kończę dzień |
Bądźcie dla siebie dobrzy i pełni współczucia. Przebaczajcie sobie nawzajem, tak jak Bóg przebaczył wam w Chrystusie.
— Ef 4,32
Dziecko Króla przebacza, bo samo zostało przebaczone. Przeprasza bez „ale”, bo jego wartość nie zależy od tego, kto miał rację.
Umiem żyć skromnie i umiem żyć w dostatku. W każdej sytuacji jestem pouczony: jak być sytym i jak głodować, jak mieć obfitość i jak cierpieć brak. Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia.
— Flp 4,12–13
Paweł pisze to z więzienia. Dziecko Króla może być w biedzie i nie myśleć jak żebrak. Może szukać lepszej pracy, oszczędzać i planować. Może też przyjąć prezent bez przymusu natychmiastowego „oddania”. Nie musi się zgadzać z każdą opinią, może stawiać granicę i nie traktuje każdej różnicy zdań jako zamachu na siebie.
Ktoś zapyta: skoro jestem przyjęty, to czemu Bóg ciągle mnie poprawia? Bo tak robi dobry ojciec.
Synu mój, nie lekceważ wychowania Pana i nie upadaj na duchu, gdy cię koryguje. Pan bowiem wychowuje tego, kogo kocha, i karci każdego syna, którego przyjmuje.
— Hbr 12,5–6
Przyjęcie i wychowanie to ta sama relacja. Dobry ojciec nie zostawia dziecka w tym, co je niszczy. To nie znaczy, że każda choroba czy strata jest karą za konkretny grzech. Oskarżenie mówi: „Jesteś beznadziejny, schowaj się” (jak Adam). Korekta Ojca mówi: „Zrobiłeś źle. Wyjdź na światło, powiedz Mi o tym, napraw”.
Jeśli wyznajemy nasze grzechy, On jest wierny i sprawiedliwy: odpuszcza nam grzechy i oczyszcza nas z wszelkiej nieprawości.
— 1 J 1,9
Wyznanie oznacza zgodę z prawdą. Nie tłumaczę się. Potem działam: oddaję, prostuję kłamstwo, przepraszam, proszę o pomoc. Łaska daje odwagę do tych kroków. Dzięki temu mogę przyjąć korektę bez ukrywania winy i bez pogardy dla siebie.
Odpowiedź: wyjść na światło
Zaczęliśmy od Adama, który chował się wśród drzew, i od ludzi, którzy nie przychodzą do światła. Zakończmy tym, że każdy z nas zrobi dziś jeden krok w stronę światła. Najpierw zatrzymaj się na chwilę przy lusterku.
Mini-test: niewolnik czy dziecko Króla?
Oceń po cichu każde stwierdzenie: 0 = nigdy, 1 = czasem, 2 = często. Nikt nie musi pokazywać wyników.
| Nr | Stwierdzenie |
|---|---|
| 1 | Po moim upadku najpierw próbuję się poprawić, a dopiero potem przychodzę do Boga. |
| 2 | Gdy komuś się udaje, czuję, że mnie coś omija. |
| 3 | Krytyka długo mnie boli i od razu zaczynam się bronić. |
| 4 | Trudno mi przyjąć prezent bez szybkiego „oddania”. |
| 5 | Mam wyrzuty sumienia, kiedy odpoczywam. |
| 6 | Myślę: „Bóg może używać innych, ale nie mnie”. |
| 7 | Ważne decyzje odkładam, aż ktoś mi powie, co robić. |
| 8 | W myślach liczę, ile już zrobiłem dla Boga i ludzi. |
| 9 | Trudno mi powiedzieć „przepraszam” bez „ale”. |
| 10 | Boję się, że gdy zawiodę, stracę miejsce w kościele albo u Boga. |
- 0–6 punktów: myślisz w dużej mierze jak dziecko Króla. Dziękuj Bogu i pomagaj innym.
- 7–13 punktów: jesteś „na pustyni”. Bóg już cię wyprowadził, teraz uczy cię myśleć jak wolny człowiek.
- 14–20 punktów: w głowie jest jeszcze sporo Egiptu. To nie wyrok, tylko mapa. Ojciec wybiega także do ciebie.
To nie jest test „zbawiony / niezbawiony”, tylko lusterko. Pełny test (80 stwierdzeń) znajdziesz tutaj: Test na mentalność ubóstwa i Królestwa. Warto go powtórzyć za kilka miesięcy.
Jeden krok na ten tydzień
Wybierz jeden z czterech kroków:
- Wyjdź na światło: powiedz Bogu albo zaufanej osobie prawdę o jednej rzeczy, którą ukrywasz.
- Nazwij lęk przed Ojcem: „Boję się, że zawiodę i stracę znaczenie. Pomóż mi oprzeć się na Tobie”.
- Wracaj do prawdy: przeczytaj Rz 8,14–17 i zatrzymaj się przy słowie „Abba”.
- Zrób jeden krok dziecka: pogratuluj komuś szczerze, przeproś bez „ale” albo skończ pracę o rozsądnej porze.
Zakończenie: zamykamy koło
Adam ukrył się wśród drzew, a Bóg zapytał: „Gdzie jesteś?”. Ludzie uciekają od światła, bo boją się ujawnienia, a Bóg posłał Syna nie po to, żeby potępić, tylko żeby zbawić. Młodszy syn wracał z prośbą o miejsce pracownika, a Ojciec wybiegł mu naprzeciw. Starszy stał przed domem z listą zasług, a Ojciec wyszedł także do niego. Mefiboszet przyszedł jako „zdechły pies”, a usiadł przy stole jak syn króla.
Pytanie na dziś brzmi: czy wyjdę na światło, wejdę do środka i usiądę przy stole jak dziecko Króla?
Powiedz na głos: Nie muszę zasługiwać na miejsce w domu Ojca. W Chrystusie jestem przyjęty i uczę się żyć jak Jego dziecko.
Modlitwa
Ojcze, dziękuję, że tak umiłowałeś świat, że dałeś swojego Syna. Nie chcę już chować się przed Tobą. Przychodzę do światła z prawdą o moim życiu. Oddaję Ci lęk przed odrzuceniem i myślenie niewolnika. Odnów mój umysł. Pokaż mi, kim jestem w Chrystusie. Ucz mnie przyjmować korektę, brać odpowiedzialność i cieszyć się dobrem innych. Pokaż mi jeden krok, który mogę zrobić dzisiaj, i daj mi siłę, żeby go wykonać. Amen.
Jeśli lęk przed Bogiem miesza ci się z bojaźnią Bożą, przeczytaj też nauczanie „Bojaźń Boża strzeże naszej świętości i prowadzi do przyjaźni z Bogiem” oraz „Nie bój się — Bóg jest z Tobą w świecie niepewności”.
Pytania do rozmowy w grupach
- Co najczęściej sprawia, że „chowam się” przed Bogiem?
- Gdzie dziś jestem: w Egipcie, na pustyni czy w Kanaanie? Po czym to poznaję?
- Któremu synowi jestem dziś bliżej? Dlaczego?
- Jakie „zdanie szarańczy” albo „zdechłego psa” mówię o sobie najczęściej?
- Jak odróżnić pokorę od fałszywej skromności?
Materiały wykorzystane w nauczaniu
- P. Wosinek, „Test na mentalność ubóstwa i Królestwa”, kosciol.czest.pl
- Inspiracja tematyczna: K. Vallotton, B. Johnson, „Królewski styl”, Wydawnictwo Dawida
Cytaty biblijne zostały uwspółcześnione na podstawie Biblii Gdańskiej, a numeracja wersetów jest zgodna z Biblią Warszawską. To nie jest tekst wydanego przekładu. Nauczanie jest samodzielnym opracowaniem, a nie streszczeniem książki.
