Uświęceni jesteśmy już teraz, gdy oddaliśmy nasze życie Jezusowi! Uświęcenie nie jest próbą zasłużenia na przyjęcie przez Boga. W Chrystusie nasz duch został uświęcony raz na zawsze, a przez odnowienie umysłu ta świętość ma stawać się widoczna w naszej duszy, ciele, wyborach i relacjach. „Jedną bowiem ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęcani” – List do Hebrajczyków 10,14.
Oglądaj na YouTube
Słuchaj Podcast
Główna myśl nauczania
To rozróżnienie pozwala uniknąć dwóch skrajności. Pierwsza każe człowiekowi zdobywać Bożą akceptację przez coraz lepsze zachowanie — to legalizm. Druga uznaje, że skoro Jezus przebaczył grzech, sposób życia nie ma już znaczenia — to nadużycie łaski. Ewangelia nie prowadzi ani do religijnego lęku, ani do obojętności wobec grzechu. Łaska daje nam nową tożsamość i moc, aby żyć zgodnie z tym, kim staliśmy się w Chrystusie. Świętość nie jest ceną zbawienia — jest owocem przynależności do Boga.
Wprowadzenie
Kiedy w kościele pojawia się temat świętości, część ludzi natychmiast myśli o zakazach. Inni przypominają sobie swoje upadki i czują, że Bóg musi być nimi rozczarowany. Jeszcze inni słyszą słowo „uświęcenie” i wyobrażają sobie człowieka, który odsunął się od zwykłego życia, jest zawsze poważny i nieustannie kontroluje własne zachowanie.
Tymczasem Nowy Testament rozpoczyna rozmowę o świętości w innym miejscu. Zaczyna od tego, co zrobił Jezus, a nie od tego, co my potrafimy zrobić dla Boga. Dopiero gdy zobaczymy skończone dzieło Chrystusa, możemy właściwie zrozumieć wezwanie do świętego życia.
Rozważmy dwa zdania. Pierwsze brzmi: „Muszę prowadzić wystarczająco święte życie, aby Bóg mnie przyjął”. Drugie mówi: „Skoro Jezus przebaczył wszystkie grzechy, nie ma znaczenia, jak żyję”. Oba mijają się z Ewangelią. Nie żyjemy święcie po to, aby zostać przyjęci przez Boga. Uczymy się żyć święcie, ponieważ w Chrystusie już zostaliśmy przyjęci, usprawiedliwieni i oddzieleni dla Niego.
Święte życie nie jest korzeniem zbawienia. Jest jego owocem.
Pomyślmy o przedmiotach używanych w świątyni. Biblia nazywała świętymi ołtarz, naczynia, szaty, miejsce i dzień. Żaden z tych przedmiotów nie posiadał moralnego charakteru. Były święte, ponieważ zostały wyłączone ze zwykłego użytku i przeznaczone dla Boga. To pokazuje pierwszy wymiar świętości: przynależność. Święty człowiek to przede wszystkim człowiek należący do Boga, oddzielony dla Niego, do życia z Nim. Moralna przemiana nie jest nieistotna, ale wyrasta z tej przynależności.
Znaczenie świętości i uświęcenia
W Starym i Nowym Testamencie słowa związane ze świętością obejmują oddzielenie dla Boga, poświęcenie, oczyszczenie i życie odpowiadające Bożemu charakterowi. Nie wolno sprowadzać świętości jedynie do listy rzeczy zakazanych. Świętość zaczyna się od Boga — On jest całkowicie inny od stworzenia, czysty, dobry i niepodzielny w swojej naturze. Gdy zbliżamy się do Boga, stajemy się tacy jak On, a to, co zostaje Mu poświęcone, staje się święte przez przynależność do Niego.
W Księdze Rodzaju 2,3 Bóg uświęcił siódmy dzień. W Księdze Wyjścia uświęcano lud, kapłanów, przybytek i naczynia. W Nowym Testamencie Jezus mówi o świątyni, która uświęca złoto, oraz o ołtarzu, który uświęca dar. Te przykłady pokazują, że podstawowy sens nie brzmi: „nigdy nie popełnić błędu”. Oznacza on przeznaczenie dla Boga. Gdy chodzi o człowieka, z tej nowej przynależności wynika również oczyszczenie postępowania.
W 1 Liście do Koryntian 1,2 Paweł nazywa wierzących „uświęconymi w Chrystusie Jezusie” i „powołanymi świętymi”. Pisze to do wspólnoty, w której występowały podziały, cielesność, niemoralność i nadużycia podczas Wieczerzy Pańskiej. Paweł nie nazywa ich świętymi dlatego, że ich zachowanie osiągnęło doskonałość. Nazywa ich tak z powodu ich pozycji w Chrystusie, a następnie uczy ich, jak mają żyć zgodnie z tą pozycją.
Najpierw Bóg mówi, kim jesteś w Chrystusie. Następnie uczy cię, jak żyć zgodnie z tą prawdą.
Czym uświęcenie jest
Uświęcenie jest dziełem Boga — tym, co Jezus zrobił dla nas na krzyżu. Uświęcił nas i oczyścił, a poprzez Ducha Świętego daje nam moc nad grzechem. Przez to dzieło człowiek zostaje oddzielony od panowania grzechu, poświęcony Bogu i uzdolniony do życia, które wyraża Boży charakter. W Nowym Testamencie uświęcenie ma kilka powiązanych wymiarów: jest pozycją otrzymaną w Chrystusie, gdyż wierzący został obmyty, uświęcony i usprawiedliwiony (1 Kor 6,11); jest rzeczywistością dokonaną przez jedną ofiarę Jezusa (Hbr 10,10–14); jest przemianą sposobu myślenia i postępowania przez Słowo oraz działanie Ducha (J 17,17; Rz 12,2); a także ma przyszłe dopełnienie, gdy nasze śmiertelne ciała zostaną przemienione (Rz 8,23; Flp 3,20–21).
Możemy więc mówić o uświęceniu dokonanym, przeżywanym i dopełnionym. Dokonane uświęcenie mówi o tym, co Chrystus uczynił w naszym duchu. Uświęcenie przeżywane dotyczy odnawiania duszy i poddawania ciała Bogu. Dopełnienie nastąpi przy zmartwychwstaniu, gdy odkupienie obejmie także ciało w pełnym, widzialnym wymiarze — dostaniemy nowe, przemienione ciała.
Czym uświęcenie nie jest
Uświęcenie nie jest systemem zdobywania punktów u Boga. Nie jest próbą skłonienia Go, aby nas kochał, uzdrawiał, prowadził albo odpowiadał na modlitwy. Bóg przyjął nas w Umiłowanym z powodu Jezusa, a nie na podstawie wyniku naszych religijnych starań.
Nie jest również zewnętrznym dostosowaniem się do stylu określonej grupy. Człowiek może zmienić ubiór, język i zwyczaje, a nadal żyć w pysze, osądzaniu oraz lęku. Świętość nie polega na utracie osobowości ani zainteresowań — nie musimy zacząć żyć dziwnie. Duch Święty nie tworzy kopii innych ludzi. Przemienia nas na obraz Chrystusa.
Uświęcenie nie oznacza też bezgrzesznej doskonałości duszy i ciała już teraz. Gdyby cały człowiek został automatycznie przemieniony w chwili nowego narodzenia, nie potrzebowalibyśmy odnowienia umysłu, dyscypliny ani wezwania do postępowania według Ducha.
Nie jest też obojętnością wobec grzechu. Łaska nie mówi, że grzech stał się dobry. Mówi, że Jezus poniósł jego karę i złamał jego panowanie. Ten sam Paweł, który nauczał o obfitości łaski, pytał: „Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska się pomnażała?” i odpowiadał zdecydowanie: „Przenigdy”.
„Cóż więc powiemy? Czy mamy trwać w grzechu, aby łaska się pomnażała? Przenigdy!”
— Rzymian 6,1–2
Usprawiedliwienie i uświęcenie
Usprawiedliwienie i uświęcenie wypływają z tej samej ofiary Chrystusa, ale opisują różne aspekty zbawienia. Usprawiedliwienie posługuje się językiem sądu. Odpowiada na pytanie o nasz status: czy stoimy przed Bogiem jako winni, czy jako sprawiedliwi? Bóg uznaje za sprawiedliwego człowieka, który wierzy w Jezusa. Nie dzieje się to na podstawie uczynków Prawa, ale przez wiarę w Niego i to, co dla nas dokonał.
Uświęcenie posługuje się natomiast językiem świątyni, przynależności i przemiany. Odpowiada na pytanie: do kogo należę i jak ta przynależność wpływa na moje życie? W Chrystusie zostaliśmy oddzieleni dla Boga. Następnie uczymy się myśleć, wybierać i postępować zgodnie z nową tożsamością.
„Zostaliście obmyci, zostaliście uświęceni, zostaliście usprawiedliwieni w imieniu Pana Jezusa Chrystusa i przez Ducha naszego Boga.”
— 1 Koryntian 6,11 (przekład opisowy)
Kolejność jest ważna. Paweł nie mówi: „Jeżeli wystarczająco się poprawicie, może kiedyś zostaniecie uświęceni”. Ogłasza fakt dokonany ludziom, którzy nadal potrzebują wielu zmian. Nasze zachowanie ma dojrzewać, lecz fundamentem tej przemiany jest dokonane dzieło Jezusa.
Stare i Nowe Przymierze
Aby dobrze zrozumieć uświęcenie, trzeba zobaczyć różnicę między przymierzami. Prawo Mojżeszowe nie było moralnie złe — Paweł nazywa przykazanie świętym, sprawiedliwym i dobrym (Rz 7,12). Problem nie leżał w Bożym standardzie, lecz w niezdolności upadłego człowieka do wypełnienia go własną siłą.
Prawo ujawniało grzech i odbierało człowiekowi złudzenie samosprawiedliwości. Było jak doskonałe lustro: pokazuje brud na twarzy, ale nie potrafi go zmyć. Prawo wskazywało potrzebę Zbawiciela, lecz nie mogło dać nowego ducha, oczyścić sumienia raz na zawsze ani udzielić życia. List do Hebrajczyków mówi, że poprzedni system nie doprowadzał niczego do doskonałości, a powtarzane ofiary jedynie przypominały o grzechach.
Nowe Przymierze nie obniża Bożego standardu. Daje to, czego człowiek potrzebował, aby żyć inaczej: nowe serce, nowego ducha, zamieszkanie Ducha Świętego i doskonałą ofiarę. Rzymian 8,2 nazywa tę nową rzeczywistość „prawem Ducha życia w Chrystusie Jezusie”. Nie żyjemy już pod systemem potępienia — Duch Święty działa w nas od wewnątrz.
Andrew Wommack mocno ostrzega przed mieszaniem przymierzy. Jeśli wierzący mówi, że został zbawiony przez łaskę, ale codzienną relację z Bogiem opiera na swoim wyniku, wraca do mentalności zasługiwania. Wtedy po dobrym dniu czuje się godny modlitwy, a po złym dniu ucieka przed Bogiem. Nowe Przymierze pozwala przychodzić do Ojca na podstawie krwi Jezusa, także wtedy, gdy potrzebujemy korekty. Prawo mówiło człowiekowi, jaki powinien być. Nowe narodzenie sprawia, że w duchu staje się nowym stworzeniem, a Duch Święty uzdalnia go do nowego życia.
Uświęceni przez jedną ofiarę
Sercem tego nauczania jest List do Hebrajczyków 10. Kapłani Starego Przymierza stali i codziennie składali ofiary, ponieważ ich praca nigdy się nie kończyła. Jezus po złożeniu jednej ofiary zasiadł po prawicy Boga. Jego pozycja pokazuje, że dzieło zostało wykonane.
„Z tej woli zostaliśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.”
— Hebrajczyków 10,10.14 (przekład opisowy)
„Jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęcani.”
Te wersety łączą coś dokonanego z czymś, co nadal objawia się w życiu. Zostaliśmy uświęceni przez ofiarę Jezusa, a jednocześnie jesteśmy ludźmi, w których ta świętość ma być coraz bardziej widoczna. Podstawą nie jest powtarzanie ofiary ani ponowne przekonywanie Boga, żeby nam przebaczył. Podstawą jest ofiara złożona raz na zawsze. Ofiara Jezusa zakończyła sprawę winy — nasze potępienie niczego do niej nie dodaje.
Wommack odnosi słowa o udoskonaleniu przede wszystkim do nowonarodzonego ducha. Nie oznacza to, że nasze myśli, emocje i zachowanie są już doskonałe. Oznacza, że najgłębsza część naszej tożsamości została stworzona na nowo, zjednoczona z Panem i zapieczętowana Duchem Świętym.
Duch, dusza i ciało
Pierwszy List do Tesaloniczan 5,23 wymienia ducha, duszę i ciało. To rozróżnienie pomaga odpowiedzieć na pytanie, dlaczego człowiek po nowym narodzeniu może naprawdę należeć do Boga, a jednocześnie nadal zmagać się z dawnymi myślami, reakcjami i pokusami. Model ducha, duszy i ciała pomaga opisać to doświadczenie, choć Biblia kieruje wezwanie do świętości do całej osoby.
Duch uświęcony i doskonały w Chrystusie
Drugi List do Koryntian 5,17 mówi, że człowiek w Chrystusie jest nowym stworzeniem i że stare przeminęło. Nie może tu chodzić o ciało, ponieważ po nawróceniu nadal wygląda ono tak samo. Nie może też chodzić o wszystkie myśli oraz emocje, ponieważ te nie zmieniają się automatycznie. Nowe stworzenie dotyczy przede wszystkim naszego ducha.
Pierwszy List do Koryntian 6,17 mówi, że ten, kto łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem. Efezjan 4,24 opisuje nowego człowieka jako stworzonego według Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości. W tej części człowieka nie próbujemy dopiero stać się nowym stworzeniem — przyjmujemy przez wiarę fakt, że nim jesteśmy. Nie dojrzewamy przez ciągłe patrzenie na starego człowieka. Dojrzewamy, patrząc w Słowo i rozpoznając nowego człowieka, którego stworzył Bóg.
Dusza odnawiana przez prawdę
Dusza obejmuje sposób myślenia, wolę, emocje, pamięć i wyuczone reakcje. Człowiek może otrzymać nowego ducha, ale nadal nosić w umyśle programy pochodzące z dawnego życia. Może uważać się za bezwartościowego, reagować gniewem, bać się odrzucenia lub szukać zabezpieczenia w grzechu. To nie dowodzi, że nic się w nim nie zmieniło. Pokazuje, że jego umysł potrzebuje odnowienia.
Rzymian 12,2 nie mówi, abyśmy zostali ponownie stworzeni przez zmianę zachowania. Mówi, abyśmy byli przemieniani przez odnowienie umysłu. Słowo Boże działa jak lustro, w którym widzimy duchową rzeczywistość. Zmysły pokazują nam słabość ciała i emocji. Słowo objawia to, co Bóg uczynił w duchu. Odnowienie nie jest jednorazowym wzruszeniem — polega na zastępowaniu kłamstwa prawdą, a następnie podejmowaniu decyzji zgodnych z prawdą. Gdy umysł zgadza się z duchem, życie Boga zaczyna swobodniej wyrażać się w emocjach i zachowaniu.
Ciało oddane Bogu
Ciało samo w sobie nie jest złe. Może służyć grzechowi albo sprawiedliwości. Paweł mówi, aby nie oddawać swoich członków grzechowi jako narzędzi nieprawości, lecz oddawać je Bogu jako narzędzia sprawiedliwości (Rz 6,12–13). W Rzymian 12,1 prosi wierzących, aby składali swoje ciała jako żywą, świętą i miłą Bogu ofiarę.
„Z bojaźnią i drżeniem sprawujcie swoje zbawienie, albowiem to Bóg sprawia w was i chcenie, i wykonanie.”
— Filipian 2,12–13
Ciało potrzebuje dyscypliny, ale nie jest źródłem nowego życia. Nie próbujemy zmusić ciała, aby wyprodukowało duchowość. Duch, przez odnowiony umysł, kieruje ciałem. Pełne odkupienie ciała jest jeszcze przed nami: Rzymian 8,23 mówi, że oczekujemy odkupienia naszego ciała, a Filipian 3,21 zapowiada przemianę ciała poniżenia na podobieństwo uwielbionego ciała Chrystusa. Bóg działa w nas — dlatego możemy działać i odpowiadać posłuszeństwem.
Jak uświęcenie staje się widoczne
Chrześcijańskie życie nie polega na przekonywaniu Boga, aby dał nam świętość. Polega na współpracy z Duchem Świętym, aby to, co otrzymaliśmy w Chrystusie, przeniknęło sposób myślenia i działania. Galacjan 5,16 nie mówi: „Własnym wysiłkiem pokonajcie wszystkie pragnienia ciała, a wtedy może zaczniecie żyć w Duchu”. Kolejność jest odwrotna: postępujcie według Ducha, a nie będziecie spełniać pożądliwości ciała. Zwycięstwo przychodzi przez skupienie na życiu Ducha, nie przez nieustanną koncentrację na grzechu.
Nie oznacza to bierności. Łaska nie usuwa naszych decyzji — uczy nas, jak podejmować je z nowego miejsca. Rzymian 6 wielokrotnie używa trzech słów, które opisują praktyczny proces uświęcenia:
- Wiedzieć — że stary człowiek został ukrzyżowany i poznać, co Chrystus już uczynił.
- Uznawać — tę prawdę za prawdziwą również wtedy, gdy emocje mówią coś innego.
- Oddawać — Bogu konkretne decyzje, słowa, relacje, działania i swoje ciało.
To jest praktyczny proces uświęcenia. Nie budujemy nowej tożsamości od zera. Pozwalamy, aby otrzymana tożsamość kierowała codziennym życiem.
Owoc Ducha i uczynki ciała
W Galacjan 5 Paweł zestawia uczynki ciała z owocem Ducha. Uczynki występują w liczbie mnogiej, natomiast owoc Ducha w liczbie pojedynczej. Miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie tworzą jedno życie Ducha wyrażane na różne sposoby. Ten owoc jest już obecny w nowonarodzonym duchu, ponieważ wierzący jest zjednoczony z Panem i zamieszkuje w nim Duch Święty. Nie modlimy się więc jak ludzie całkowicie pozbawieni miłości lub pokoju — uczymy się czerpać z tego, co Bóg już w nas umieścił.
Napełnienie Duchem nie oznacza jednak, że każda reakcja automatycznie będzie dojrzała. Można mieć Ducha Świętego, a nadal reagować według nieodnowionego umysłu. Dlatego Paweł mówi o chodzeniu według Ducha — chodzenie opisuje powtarzany sposób życia, a nie pojedyncze duchowe doświadczenie.
Uczynki ciała
Biblijne słowo „ciało” nie zawsze oznacza fizyczny organizm. W tym kontekście opisuje naturalny sposób życia niezależny od Boga. Ciało wierzącego obejmuje obszar duszy i fizyczności, gdy nie jest on poddany prawdzie ducha. Stąd wypływają między innymi niemoralność, zazdrość, gniew, podziały, pijaństwo i brak opanowania. Nie pokonujemy tego przez potępianie siebie — potępienie skupia człowieka na nim samym i często wzmacnia błędne koło. Bóg pokazuje nam prawdę, abyśmy mogli się odwrócić, odnowić myślenie i wybrać posłuszeństwo.
Owoc Ducha
Owoc wzrasta dzięki relacji ze źródłem życia. Gałąź nie produkuje winogron przez napięcie, lecz przez trwanie w krzewie. Jezus mówił w Jana 15, że bez Niego nic nie możemy uczynić. Uświęcenie nie jest samodoskonaleniem niezależnym od Chrystusa. Jest życiem Chrystusa wyrażanym przez człowieka, który trwa w Nim, odnawia umysł i odpowiada na prowadzenie Ducha.
Najlepszym testem dojrzałości nie jest liczba przeżytych manifestacji ani ilość posiadanej wiedzy. Pytanie brzmi, czy w relacjach wzrasta miłość, pokój, cierpliwość i opanowanie. Dary Ducha pokazują Jego moc. Owoc pokazuje, w jakim stopniu nasz charakter poddaje się Jego życiu. Owoc Ducha nie jest ceną Bożej obecności — jest widzialnym skutkiem tego, że Duch już w nas mieszka, a my uczymy się z Nim współpracować.
Czy grzech nadal jest problemem
Po nowym narodzeniu grzech nie jest już problemem, który określa nasz status przed Bogiem. Jezus poniósł jego karę, a wierzący został usprawiedliwiony. Wszystkie grzechy zostały objęte jedną ofiarą Chrystusa: przeszłe, teraźniejsze i przyszłe. Jezus nie umiera ponownie, gdy wierzący upada. Nasz nowonarodzony duch nie staje się co kilka dni na przemian sprawiedliwy i grzeszny. Odkupienie ma charakter wieczny, a wierzący nie musi być ponownie narodzony po każdym błędzie.
To jednak nie oznacza, że grzech stał się nieszkodliwy. Trzeba rozróżnić wieczne odkupienie od doczesnych skutków naszych wyborów. Grzech nadal działa niszcząco w duszy, ciele, relacjach i świadectwie. Rzymian 6,16 ostrzega, że człowiek staje się niewolnikiem tego, czemu jest posłuszny. Efezjan 4,27 mówi, aby nie dawać miejsca diabłu. Hebrajczyków 3,13 ostrzega przed zatwardzeniem przez oszustwo grzechu. Te ostrzeżenia zostały skierowane do wierzących.
- Grzech może znieczulić sumienie i utrudnić rozpoznawanie Bożego prowadzenia.
- Może budować uzależnienia oraz destrukcyjne schematy w umyśle i ciele.
- Może ranić współmałżonka, dzieci, wspólnotę i ludzi, wobec których jesteśmy świadectwem.
- Może odbierać pokój i pewność nie dlatego, że Bóg przestał kochać, lecz dlatego, że człowiek przestaje zgadzać się z prawdą.
- Może prowadzić do długotrwałego zatwardzenia i coraz bardziej świadomego odchodzenia od wiary.
Zdanie, że „grzech nie jest już problemem dla Boga”, wymaga więc dobrego wyjaśnienia. Oznacza ono, że Bóg rozliczył grzech w ciele Jezusa i nie domaga się drugiej zapłaty. Nie oznacza, że grzech nie przynosi konsekwencji albo że Ojciec aprobuje wszystko, co robimy.
Oczyszczone sumienie
Sumienie oczyszczone przez krew Chrystusa nie jest jednak sumieniem obojętnym. Warto tu rozróżnić dwa głosy, które można pomylić. Potępienie jest ogólnym oskarżeniem — mówi: „Jesteś beznadziejny, odejdź od Boga” i prowadzi do ukrywania się. Przekonanie Ducha wskazuje konkretny grzech, przypomina, kim jesteś w Chrystusie, i prowadzi do prawdy oraz wolności. Duch prowadzi do światła, gdzie nazywamy grzech i przyjmujemy oczyszczenie.
Nawrócenie i wyznawanie grzechu
Gdy wierzący zgrzeszy, nie powinien uciekać przed Bogiem, aż poczuje się znowu godny. Pismo pokazuje raczej stały wzorzec powrotu, złożony z czterech kroków.
| Krok | Co robić |
|---|---|
| 1. Przyjście do światła | Nie ukrywaj grzechu i nie uciekaj od Boga — przyjdź do Niego w prawdzie i szczerości. |
| 2. Nazwanie prawdy | Zgódź się z Bogiem co do tego, co się wydarzyło: „To, co zrobiłem, było złe. Nie chcę tego usprawiedliwiać”. |
| 3. Przyjęcie przebaczenia | Oprzyj sumienie na dziele Jezusa. Podziękuj, że On już poniósł ten grzech na krzyżu i nie umrze za niego ponownie. |
| 4. Zmiana kierunku | Wróć do prawdy, zamknij dostęp przeciwnikowi. Jeśli skrzywdziłeś kogoś, przeproś i napraw szkodę. |
Prawdziwa pokuta nie polega na długim karaniu siebie. Greckie pojęcie metanoia wskazuje na zmianę myślenia, która prowadzi do zmiany kierunku. Smutek może jej towarzyszyć, lecz sam smutek nie jest jeszcze przemianą. Łaska pozwala spojrzeć na grzech bez zaprzeczania i bez utraty tożsamości dziecka Bożego.
Kiedy upadniesz, nie uciekaj od Boga. Biegnij do Ojca, który już otworzył ci drogę przez krew Jezusa.
Ojcowskie wychowanie w miłości
Ojcowskie karcenie, o którym mówi List do Hebrajczyków, różni się od potępienia. Potępienie jest wyrokiem wobec winnego, prowadzi do odrzucenia, a jego ciężar poniósł już za nas Chrystus. Ojcowskie karcenie jest relacją Ojca z przyjętym dzieckiem — służy naszemu dobru i wydaje owoc sprawiedliwości. Ojciec koryguje nas właśnie dlatego, że już przyjął nas jako swoje dzieci.
Czy zbawienie można utracić
Pytanie o utratę zbawienia łatwo może zdominować temat uświęcenia, dlatego warto odpowiedzieć na nie jasno i krótko. Andrew Wommack nie przyjmuje ani poglądu, że człowiek traci zbawienie przy każdym poważnym grzechu, ani prostej wersji zasady „raz zbawiony, zawsze zbawiony”, według której późniejsze świadome odrzucenie Chrystusa nie miałoby żadnego znaczenia.
Zbawienia nie można przypadkowo zgubić ani „wygrzeszyć”. Nie traci go człowiek, który upadł, zmaga się, przechodzi czas wątpliwości albo czuje się daleko od Boga. Zbawienie opiera się na wierze w Chrystusa, a nie na bezbłędnym zachowaniu.
Dojrzały wierzący może jednak świadomie, dobrowolnie i definitywnie wyrzec się wiary w Jezusa. Wommack opiera ten pogląd przede wszystkim na Hebrajczyków 6,4–6. Tekst opisuje ludzi o głębokim doświadczeniu Boga, którzy następnie odpadają. W tej interpretacji nie chodzi o nieświadomy błąd, emocjonalny kryzys czy pojedynczy grzech, lecz o rozmyślne odrzucenie Chrystusa przez człowieka, który naprawdę Go poznał.
Grzeszne postępowanie samo w sobie nie usuwa zbawienia, ale może zatwardzać serce. Hebrajczyków 3,13 mówi o oszustwie grzechu. Człowiek może przez długi czas odrzucać prawdę, aż dojdzie do miejsca świadomego wyrzeczenia się wiary. Dlatego łaska daje bezpieczeństwo, ale nie uczy lekceważenia ostrzeżeń Pisma. Obietnice i ostrzeżenia w Liście do Hebrajczyków mówią do realnych wspólnot wierzących: nie strasz walczącego człowieka każdym upadkiem, ale też nie uspokajaj człowieka, który świadomie odrzuca Chrystusa.
Nie wszystkie tradycje ewangeliczne tak samo interpretują te fragmenty. W nauczaniu duszpasterskim nie powinniśmy jednak straszyć zbawionych ludzi, że każdy upadek oznacza utratę życia wiecznego. Jeżeli człowiek pragnie Boga, martwi się stanem swojego serca i chce wrócić, nie zachowuje się jak ktoś, kto świadomie i ostatecznie wyrzekł się Chrystusa.
Zbawienia nie tracisz przez chwilę słabości. Można je odrzucić tylko świadomie, dobrowolnie i z pełnym rozeznaniem tego, czego człowiek się wyrzeka.
Zbawienie i nagroda
Nowy Testament rozróżnia też utratę nagrody od utraty zbawienia. Zbawienie jest darem Bożej łaski, którego fundamentem jest Jezus Chrystus — uczynki nie kupują życia wiecznego. Nagroda dotyczy natomiast oceny naszego dzieła i odpowiedzialności za życie: można ją zyskać albo stracić, w zależności od tego, co powstało z naszego posłuszeństwa. To rozróżnienie chroni zarówno przed lękiem, że jeden zły dzień unieważnia zbawienie, jak i przed lekceważeniem tego, jak żyjemy.
Jak żyć w uświęceniu dzisiaj
Współczesny wierzący, narodzony na nowo i napełniony Duchem Świętym, nie potrzebuje wracać do systemu religijnej kontroli. Potrzebuje nauczyć się żyć z nowej tożsamości. Poniższe praktyki nie służą zdobywaniu Bożej miłości — pomagają duszy i ciału podporządkować się życiu, które już otrzymaliśmy.
Rozpoczynaj od tożsamości. Nie zaczynaj dnia od pytania: „Czy dzisiaj będę wystarczająco dobry?”. Zacznij od prawdy: „Jestem w Chrystusie. Mój duch został uczyniony nowym. Należę do Boga. Duch Święty mieszka we mnie. Dlatego mogę dziś wybrać życie zgodne z Nim”. To nie jest pozytywne myślenie, lecz zgoda ze Słowem.
Odnawiaj umysł Słowem. Nie chodzi jedynie o liczbę przeczytanych rozdziałów. Zatrzymuj się przy prawdzie, rozważaj ją, wypowiadaj i stosuj do konkretnych sytuacji. Jeśli od lat reagujesz lękiem, potrzebujesz nie tylko postanowienia, ale głębokiej zmiany obrazu Boga, siebie i okoliczności. Słowo stopniowo burzy stare sposoby myślenia.
Oddawaj ciało Bogu. Ciało ma przyzwyczajenia. Potrzebuje granic dotyczących seksualności, jedzenia, alkoholu, odpoczynku, telefonu, pieniędzy oraz wypowiadanych słów. Dyscyplina nie zbawia, ale pozwala ciału służyć temu, co duch rozpoznaje jako dobre. Nie pytaj tylko: „Czy wolno?”. Pytaj również: „Czy to mną rządzi i czy pomaga mi wyrażać życie Chrystusa?”.
Reaguj szybko na przekonanie Ducha. Duch Święty nie prowadzi przez potępienie. Potępienie mówi: „Jesteś beznadziejny, ukryj się przed Bogiem”. Przekonanie pokazuje konkretnie: „To zachowanie nie zgadza się z tym, kim jesteś. Przyjdź do Ojca i wybierz prawdę”. Nie usprawiedliwiaj grzechu, ale nie buduj z niego swojej tożsamości.
Pozwól owocowi dojrzewać w relacjach. Świętość sprawdza się w domu, pracy i wspólnocie. Łatwo mówić o duchowej tożsamości, a trudniej odpowiedzieć łagodnie, dotrzymać słowa, przebaczyć, zachować wierność i opanować gniew. To właśnie w relacjach niewidzialne życie ducha staje się widoczne.
Korzystaj ze wspólnoty. Odnowienie umysłu nie musi odbywać się w samotności. Potrzebujemy zdrowego nauczania, modlitwy, szczerych rozmów i ludzi, którzy przypominają nam prawdę. Wspólnota nie ma kontrolować sumienia, lecz pomagać nam chodzić w świetle i podnosić się po upadku.
Pytania do osobistej odpowiedzi
- Czy próbuję zdobyć Bożą akceptację swoim zachowaniem, czy żyję z akceptacji otrzymanej w Chrystusie?
- W jakiej dziedzinie nadal definiuję siebie przez dawny grzech, zranienie albo niepowodzenie?
- Które przekonanie mojego umysłu najbardziej sprzeciwia się temu, co Słowo mówi o moim nowym duchu?
- Czy jest grzech, który usprawiedliwiam dlatego, że wiem o Bożej łasce?
- Jaki jeden konkretny wybór pozwoli w tym tygodniu ujawnić miłość, pokój lub opanowanie Ducha w moich relacjach?
Zakończenie — świętość jako owoc, nie cena
Bóg nie wzywa nas do świętości, pozostawiając nas z tą samą starą naturą i samą listą wymagań. W Chrystusie uczynił nas nowymi. Uświęcił nas przez jedną ofiarę, usprawiedliwił i dał swojego Ducha. Teraz zaprasza nas, abyśmy przez wiarę poznawali to, co otrzymaliśmy, odnawiali umysł i oddawali Mu ciało.
Nie musisz budować relacji z Bogiem na ciągłym pytaniu, czy zrobiłeś wystarczająco dużo. Jezus zrobił to, czego ty nigdy nie potrafiłbyś zrobić. Nie wykorzystuj jednak tej prawdy jako wymówki dla grzechu. Grzech nadal kradnie, niszczy i zatwardza. Łaska uwalnia od potępienia po to, abyś mógł naprawdę się zmienić.
Nie uświęcamy się po to, aby Bóg nas pokochał. On pokochał nas i uświęcił w Chrystusie.
Odnawiając umysł i poddając Mu ciało, pozwalamy, aby świętość nowonarodzonego ducha stała się widoczna w całym naszym życiu. Bóg działa w nas, a my odpowiadamy wiarą, posłuszeństwem i wytrwaniem.
Modlitwa końcowa
Ojcze, dziękujemy Ci za doskonałą ofiarę Jezusa. Dziękujemy, że nie musimy zasługiwać na Twoją miłość ani oczyszczać się własną siłą. Dziękujemy, że w Chrystusie zostaliśmy obmyci, usprawiedliwieni i uświęceni.
Otwórz oczy naszego serca, abyśmy zobaczyli, kim jesteśmy w nowonarodzonym duchu. Pomóż nam odnawiać umysł Twoim Słowem, oddawać Ci nasze ciała i postępować według Ducha. Pokaż nam miejsca, w których usprawiedliwiamy grzech albo nadal żyjemy pod potępieniem. Ucz nas szybko wracać do prawdy.
Niech miłość, radość, pokój, cierpliwość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie stają się widoczne w naszych domach, relacjach i wspólnocie. Chcemy żyć nie po to, aby zdobyć Twoją akceptację, lecz dlatego, że przyjąłeś nas w Jezusie. Amen.
Najważniejsze fragmenty biblijne
- Rdz 2,3 — Bóg uświęca dzień, oddzielając go dla siebie
- Wj 19,10–14 — uświęcenie ludu przed spotkaniem z Bogiem
- Kpł 20,7–8 — wezwanie do poświęcenia i Bóg, który uświęca
- J 17,17 — uświęcenie w prawdzie; Słowo Boga jest prawdą
- Rz 6,1–14 — śmierć dla grzechu, uznawanie prawdy i oddawanie członków Bogu
- Rz 8,1–4 — brak potępienia i prawo Ducha życia w Chrystusie
- Rz 8,23 — przyszłe odkupienie ciała
- Rz 12,1–2 — oddanie ciała i przemiana przez odnowienie umysłu
- 1 Kor 1,2 — uświęceni w Chrystusie i powołani święci
- 1 Kor 6,11.17 — obmyci, uświęceni, usprawiedliwieni i jeden duch z Panem
- 2 Kor 5,17–21 — nowe stworzenie i sprawiedliwość Boga w Chrystusie
- Ga 5,16–25 — postępowanie według Ducha, uczynki ciała i owoc Ducha
- Ef 1,13; 4,24 — zapieczętowanie Duchem i nowy człowiek stworzony w świętości
- 1 Tes 4,3–7 — uświęcenie widoczne w seksualności i codziennym postępowaniu
- 1 Tes 5,23 — duch, dusza i ciało zachowane dla Boga
- Tt 2,11–14 — łaska wychowująca do wyrzeczenia się bezbożności
- Hbr 3,12–14 — ostrzeżenie przed zatwardzeniem przez oszustwo grzechu
- Hbr 6,4–6 — ostrzeżenie przed świadomym odpadnięciem
- Hbr 8,6–13 — lepsze przymierze i prawo zapisane w sercu
- Hbr 9,11–15 — wieczne odkupienie i oczyszczenie sumienia
- Hbr 10,1–22 — jedna ofiara, uświęcenie i pewny dostęp do Boga
- Hbr 12,14 — wezwanie do dążenia do uświęcenia
Materiały wykorzystane w opracowaniu
- Spirit, Soul, and Body — awmi.net/blog/spirit-soul-and-body
- Redemption — awmi.net/browse-teaching/redemption
- Hebrews: Living in the New Covenant Reality — awmi.net/browse-teaching/hebrews-living-in-the-new-covenant-reality
- Spirit vs. Flesh — Spirit, Soul & Body Study Guide, lekcja 18 — cdn.awmi.net
- Once Saved, Always Saved or Born Again, Again? — lekcja 11 — cdn.awmi.net
Definicje terminów hebrajskich i greckich zostały opracowane na podstawie standardowych leksykonów biblijnych. Cytaty oznaczone jako przekład opisowy są polskim oddaniem sensu tekstu przygotowanym dla tego nauczania.
