Relacja (def.) to bycie razem z kimś, oparte na wzajemnym zaufaniu i poznaniu, a nie na tym, co ktoś robi, czy jak dobrze to robi. Relacja to obecność i zaufanie, a nie wyniki i obowiązki. Relacja to bycie (z kimś) a nie działanie. Relacja nie polega na tym, co robisz dla kogoś, ale na tym, że jesteś z nim.
Oglądaj na YouTube
Słuchaj Podcast
ZNANE CYTATY
„Relacja zaczyna się tam, gdzie kończy się udawanie.” – C.S. Lewis
„Relacja nie polega na mówieniu o kimś, lecz na byciu z kimś.” – Dietrich Bonhoef
„Chrześcijaństwo nie polega na przestrzeganiu zasad, lecz na relacji z żywym Bogiem.” – Billy Graham
Badania naukowe nad więziami międzyludzkimi pokazują, że ludzie nie czują się kochani przez ilość prezentów ale przez czas, uwagę i obecność.
Relacja zawsze kosztuje obecność, bliskość, a nie pieniądze czy wysiłek.
1. Bóg pierwszy zaprosił nas do relacji
Relacja z Bogiem nie zaczyna się od człowieka, ale od Boga. Jak jest napisane w liście do Rzymian 3 rozdziale, od 10 do 12 wersetu:
„Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, ani jednego; nie ma rozumnego, nie ma nikogo, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, razem stali się nieużyteczni, nie ma nikogo, kto by czynił dobro, nie ma ani jednego…” – Rzym 3,10–12
To Bóg Ojciec:
- szukał Adama w ogrodzie,
- posłał swojego Syna na śmierć za nas,
- przygotował wszystko zanim my odpowiedzieliśmy.
Nie zasługujemy na tą relację, ale wchodzimy w nią przez wiarę w Jezusa. To Jezus za nas umarł na krzyżu, by odbudować relację z nami.
- WCZEŚNIEJ – z powodu grzech – byliśmy z dala od relacji z Bogiem
- DZISIAJ – z powodu usprawiedliwienia w Chrystusie – możemy znowu mieć relację z żywym Bogiem!
„My miłujemy, ponieważ On pierwszy nas umiłował” – 1 Jana 4,19
Poznanie Boga – to nasza odpowiedź na Jego miłość okazaną nam! Apostoł Paweł opisuje tą relację:
“Tak więc liczę wszystko jako stratę w porównaniu do posiadania bezcennego przywileju poznania Jezusa Chrystusa, mego Pana I stopniowo, coraz głębiej I bardziej intymnie Go poznając [rozpoznawać I rozumieć Go pełniej, wyraźniej]. Ze względu na Niego straciłem wszystko I uznałem to wszystko za zwykłe śmieci [odpadki, resztki], abym mógł zdobyć [zyskać] Chrystusa, I abym został poznany I znaleziony w Nim, nie mając żadnej [osiągniętej przez siebie] sprawiedliwości, którą można by nazwać moją własną, opartą na moim posłuszeństwie wobec wymagań prawa, ale posiadając tę [prawdziwą sprawiedliwość], która przychodzi przez wiarę w Chrystusa, właściwą pozycję przed Bogiem, która pochodzi od Boga przez wiarę. [Moim określonym celem jest] abym Go poznał I abym w ten sam sposób poznał moc wypływającą z Jego zmartwychwstania, I abym tak dzielił Jego cierpienia, aby być nieustannie przemienianym [w Duchu na jego podobieństwo] w jego śmierć [w nadziei] – Fil 3,8-10 (Amplified Bible)
2. Największe kłamstwo religii: „muszę zasłużyć”
Jednym z największych wrogów intymności jest myślenie oparte na zasługach:
- „modliłem się – Bóg mnie przyjmie”
- „nie modliłem się – Bóg się oddalił”
To nie jest Ewangelia, to prawo! Religia mówi: „Zrób coś, a wtedy będziesz przyjęty”
Ewangelia mówi: „Jesteś przyjęty – a teraz ucz się żyć z tej prawdy i tożsamości”
Wszystkie Religie mówią o tym, co my musimy zrobić, robić, by przybliżyć się do Boga.
Prawdzie chrześcijaństwo mówi:
Bóg już zrobił wszystko dla nas, by odbudować relację z nami a MY POTRZEBUJEMY TO PRZYJĄĆ!
Jest różnica pomiędzy działaniem dla akceptacji a działaniem z akceptacji. My jesteśmy już zaakceptowani jeśli tylko przyjmujemy to, co Bóg dla nas zrobił.
3. Historia Syna marnotrawnego objawia serca Ojca
„Powiedział też (Jezus historię): Pewien człowiek miał dwóch synów. I powiedział młodszy z nich do ojca: Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada. Podzielił więc majątek między nich. Po kilku dniach młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i roztrwonił tam swój majątek, żyjąc rozpustnie. A gdy wszystko wydał, nastał wielki głód w tych stronach, a on zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł więc i przystał do jednego z obywateli tych stron, który posłał go na swoje pola, aby pasł świnie. I pragnął napełnić swój żołądek strąkami, które jadały świnie, ale nikt mu nie dawał. Wtedy opamiętał się i powiedział: Iluż to najemników mego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja z głodu ginę. Wstanę więc i pójdę do mego ojca (POKUTA I POWRÓT DO BOGA), i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i względem ciebie; I nie jestem już godny nazywać się twoim synem. Zrób ze mnie jednego ze swoich najemników. Wtedy wstał i poszedł do swego ojca. A gdy był jeszcze daleko, zobaczył go jego OJCIEC i użalił się nad nim, a podbiegłszy, rzucił mu się na szyję i ucałował go. I powiedział do niego syn: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i przed tobą; nie jestem już godny nazywać się twoim synem. Lecz OJCIEC powiedział do swoich sług: Przynieście najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i obuwie na nogi. Przyprowadźcie tłuste cielę i zabijcie; jedzmy i radujmy się. Ten mój syn bowiem był martwy, a znowu żyje, zaginął, a został znaleziony. I zaczęli się weselić. Tymczasem jego starszy syn był na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Zawołał więc jednego ze sług i pytał, co to wszystko znaczy. A on mu odpowiedział: Twój brat powrócił, a twój ojciec zabił tłuste cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego. Wtedy rozgniewał się i nie chciał wejść. Jego ojciec jednak wyszedł i namawiał go. A on odpowiedział ojcu: Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twego przykazania, jednak nigdy nie dałeś mi koźlęcia, abym się weselił z moimi przyjaciółmi. Ale kiedy wrócił ten twój syn, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, zabiłeś dla niego tłuste cielę. A on mu odpowiedział: Synu, ty zawsze jesteś ze mną i wszystkie moje dobra należą do ciebie. Lecz trzeba było weselić się i radować, że ten twój brat był martwy, a znowu żyje, zaginął, a został znaleziony.” – Łuk 15,11-32
Ojciec, nasz Bóg:
- nie wypomina przeszłości
- nie testuje naszej skruchy
- nie każe czekać
- nie słucha naszego poniżania
Ojciec biegnie, zanim syn zdąży dokończyć mowę pokutną. To jest obraz Boga, który nie żyje wspomnieniami naszych grzechów ale miłością do nas.
Relacja z Bogiem (def.) to życie w świadomości Jego obecności, oparte na synostwie, a nie na zasługach.
4. Relacja z Bogiem ZAWSZE jest związana ze SŁOWEM
W ewangelii Jana, 1 rozdziale czytamy, że „Słowo stało się ciałem”:
„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało. W nim było życie, a życie było światłością ludzi. A ta światłość świeci w ciemności, ale ciemność jej nie ogarnęła. Był człowiek posłany od Boga, któremu na imię było Jan. Przyszedł on na świadectwo, aby świadczyć o tej światłości, by wszyscy przez niego uwierzyli. Nie był on tą światłością, ale przyszedł, aby świadczyć o tej światłości. Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat. Był na świecie, a świat został przez niego stworzony, ale świat go nie poznał. Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię; Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga. A to Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas (i widzieliśmy jego chwałę, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy. Jan świadczył o nim i wołał: To był ten, o którym mówiłem: Ten, który po mnie przychodzi, uprzedził mnie, bo wcześniej był niż ja. A z jego pełni my wszyscy otrzymaliśmy i łaskę za łaskę. Prawo bowiem zostało dane przez Mojżesza, a łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam o nim opowiedział.” – Jana 1,1-18
Nie da się oddzielić relacji z Bogiem od relacji ze Słowem. To przez Słowo poznajemy Boga, taki jaki jest naprawdę! Przez Słowo i Ducha Świętego, który je nam objawia! Bez Słowa Bożego nasze doświadczenia stają się subiektywne a nasza duchowość staje się niebezpieczna.
Słowo Boże jest w stanie nas skorygować:
„Bo Słowo Boże jest żywe i skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić zamiary i myśli serca” – Hebr 4,12
To nie religijna aktywność z obowiązku a chęć relacji i poznania Boga! To Jego SŁOWO:
- Objawia Boga takim jakim naprawdę jest
- Odnawia i koryguje nasz sposób myślenia
- Pokazuje wszystkie obietnice z których możemy skorzystać
- Buduje naszą wiarę (przez słuchanie)
- Sprawia, że znamy „głos naszego Pasterza”
- Ochrania nas przed zwiedzeniem, bo poznajemy prawdę
- Jest jak miecz, który daje nam zwycięstwo nad wrogiem
- Ono leczy nas i przynosi pokój do naszego serca
- Prowadzi nas w codziennym życiu
- Daje nam duchowy wzrost i pogłębia relację z naszym Bogiem…
„Tak jak deszcz spada na ziemię… tak jest z moim Słowem, ono nie wraca puste, ale wykonuje swoje zadanie” (Iz 55,8–11)
Relacja z Bogiem polega na tym, aby pozwolić Duchowi Świętemu przez Słowo Boże przemienić nasze umysły tak, byśmy mogli zrozumieć co posiadamy i jak możemy biec do Boga
„A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.” – Rzym 12,2
W relacji z Bogiem potrzebujemy znać naszą tożsamość, że wiemy kim jesteśmy, dziećmi Bożymi, mamy w Nim dziedzictwo i możemy się Nim chlubić:
„Tak mówi PAN: Niech się nie chlubi mądry swoją mądrością, niech się nie chlubi mocarz swoją siłą i niech się nie chlubi bogaty swoim bogactwem; Ale kto chce się chlubić, niech się chlubi tym, że rozumie i zna mnie, wie, że ja jestem PAN, który okazuje miłosierdzie, sąd i sprawiedliwość na ziemi. To bowiem mi się podoba, mówi PAN.” – Jer 9,23-24
Relacja z Bogiem to zdolność rozumienia dzieł, dróg i charakteru Boga. To wiedza o tym, kiedy coś pochodzi od Boga a kiedy od diabła i odróżnienie Jego głosu od kłamstw wroga. Relacja z Bogiem pozwala nam widzieć nie tylko perspektywę doczesną, ale tą wieczną!
5. Relacja z Bogiem potrzebuje modlitwy (rozmowy)
Relację z Bogiem budujemy podobnie jak z ludźmi, przez rozmowę i wspólne spędzanie czasu z sobą. Modlitwa podobnie jak rozmowa powinna być dwustronna. Bóg chce do nas mówić a my powinniśmy chcieć Go usłyszeć przez spisane Słowo Boże lub przez różnorakie objawienie (zgodne ze Słowem Bożym). Modlitwa powinna być naturalną rozmową jak z przyjacielem! Powinniśmy poświęcać czas na relację z Bogiem i wspólną rozmowę.
6. DUCH ŚWIĘTY – OSOBA RELACJI
Duch Święty nie jest dodatkiem – jest kluczem. Bez Ducha Świętego Biblia staje się książką, modlitwa staje się monologiem a wiara staje się teorią.
„Bóg objawił nam to przez Ducha” (1 Kor 2,10)
To Duch objawia głębię Boga, tłumaczy Słowo, prowadzi w relacji. Duch Święty jest nauczycielem. Duch nie mówi od siebie, nie głosi innej Ewangelii i zawsze prowadzi do Jezusa. Jeśli coś przeczy Słowu, buduje strach czy podważa nasz synostwo to nie jest Duch Święty.
Duch Święty działa w trzech wymiarach. W naszej przeszłości, On przypomina wierność Boga a nie nasz grzech. W naszej teraźniejszości daje pokój, prowadzenie i mądrość. W naszej przyszłości pokazuje to, co nadchodzi, i przygotowuje nasze serce.
Duch Święty to greckie słowo parakletos, które oznacza obrońcę, doradcę, pomocnika i adwokata. Nie jesteś sam w relacji z Bogiem. On mieszka w tobie, nie odchodzi, nie obraża się i nie wycofuje!
Jak żyć w relacji w Bogiem?
3 praktyczne kroki:
- Zamień wydajność na zaufanie
- Czytaj Słowo z Duchem, nie samym umysłem i w pośpiechu
- Rozmawiaj z Duchem Świętym w ciągu dnia
Relacja z Bogiem to nie perfekcja, nie tylko emocje ale codzienna obecność jak pisze: „Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20)
Relacja z Bogiem nie jest religią, nie jest systemem zasad ani duchowymi osiągnięciami. Relacja z Bogiem to odpowiedź na zaproszenie Ojca, który pierwszy wyszedł do człowieka.
Bóg nie pyta dziś „Jak bardzo się starasz?” ale „Czy pozwalasz Mi być blisko?” Celem chrześcijaństwa nie jest poprawne zachowanie, lecz odnowiona relacja. To nauczanie dotyka fundamentów Ewangelii:
- „Relacja nie rodzi się z wysiłku, lecz z obecności.”
- „Bóg nie szuka perfekcyjnych ludzi, ale dostępnych.”
- „Nie pracujesz na relację — żyjesz z relacji.”
- „Synostwo nie zaczyna się od posłuszeństwa, ale od tożsamości.”
- „Religia pyta: czy zrobiłem dość? Relacja pyta: czy pozwoliłem Mu być blisko?”
